Türkiye'nin modernleşme ve betonlaşma tarihini tek bir cümlede özetleyen, muazzam bir kültürel/ekonomik eleştiridir. Köy Enstitüleri; aklın, bilimin, tarlada üretimin, sanatsal yaratıcılığın ve kendi kendine yetebilen onurlu bir aydınlanmanın (üretimin) sembolüdür. AVM'ler (Alışveriş Merkezleri) ise emperyalizmin dayattığı, hiçbir şey üretmeyen, sadece borçlanarak satın almanın, marka bağımlılığının ve gösterişin (vahşi tüketimin) sembolüdür. Yazar, bir devletin bu iki binadan hangisini inşa ettiğine bakarak, o ülkenin bağımsız bir medeniyet mi yoksa sömürge bir pazar mı olmayı seçtiğinin anlaşılabileceğini kusursuzca özetler.