Bu sitemkâr, ironik ve acı dolu söz, verilen sahte destekleri ve insanı yüzüstü bırakan ikiyüzlü dostlukları eleştirir. Bazen en çok güvendiğimiz veya sırtımızı yasladığımız kişiler bizi öyle yanlış kararlara, öyle büyük krizlere sürüklerler ki (çıkmaz sokak); kurtulma umudumuz kalmadığında da hiçbir şey olmamış gibi iyi dileklerle (yolun açık olsun) bizi o bataklıkta terk ederler. Yazar, en büyük ihanetin aslında bizi kör bir kuyuya atıp yukarıdan bize iyi yolculuklar dileyen o sahte nezaket olduğunu son derece zekice bir paradoksla yüzümüze vuruyor.