Bu söz, modern dünyanın sunduğu sayısız ahlaki tuzak, tüketim çılgınlığı ve değerler karmaşası karşısında insanın manevi bütünlüğünü korumasının ne kadar zorlaştığını anlatır. Hataların ve yozlaşmanın sıradanlaştığı bir dönemde (günah çağı), insanın bu akıntıya kapılıp kötülüğü kanıksaması, sadece vicdanını (kalbini) körleştirmekle kalmaz; aynı zamanda insanın en büyük serveti olan ahlaki ve ruhsal pusulasını (ruh iflası) tamamen yok eder.