(Peyami Safa, Oğuz Atay veya dönemin yalnız aydınlarına ait olabilecek) insanın o tanımlanamayan, boğucu varoluşsal sancısını (anksiyetesini/hafakanını) dışa vurduğu çok samimi bir çaresizlik çığlığıdır. Hayatta görünürde hiçbir fiziksel eksiklik olmasa bile (para, ev vb.), entelektüel veya çok duyarlı bir zihnin, dünyanın kötülüğü, adaletsizliği veya kendi içsel karmaşası yüzünden hissettiği o devasa ruhsal yorgunluğu ("ıstırabı") ifade eder. Kendinden yaşça küçük, masum veya tecrübesiz birine ("çocuk" diye hitap ederek), içindeki o kapkaranlık yetişkin depresyonunu itiraf etme anıdır.