Bu söz, başarı algısının ve özdeğerin konumdan konuma nasıl değiştiğini çarpıcı bir şekilde ortaya koyar. Büyük takımlar, yani zirvedeki kurumlar veya bireyler, kendi başarılarını ve üstünlüklerini biriktirdikleri somut zaferler ve elde ettikleri en yüksek payelerle tanımlarlar. Onların varoluşları, zaten kanıtlanmış bir yeterlilik ve sürekli bir mükemmellik beklentisi üzerine kuruludur.

Öte yandan, küçük takımlar, yani henüz zirveye ulaşmamış veya potansiyelini arayanlar, kendi değerlerini ve ilerlemelerini, kendilerinden daha büyük, daha güçlü rakipleri alt ederek gösterirler. Onlar için gurur kaynağı, mevcut düzeni sarsmak, beklentileri aşmak ve imkansız görüneni başarmaktır. Bu durum, psikolojik olarak "underdog" ruhunu, felsefi olarak ise mevcut hiyerarşiye meydan okuma arzusunu yansıtır; başarıyı sadece sonuçta değil, zorlu mücadelede ve kazanılan ahlaki zaferde bulma eğilimini vurgular.