(Arap veya Bedevi kültürünün o çetin çöl misafirperverliğini anlatan çok pragmatik bir uyarıdır). İyilik ile suistimal arasındaki o ince çizgiyi çizer. Bir dostun başı derde girdiğinde, evi olmadığında veya iflas ettiğinde; senin kapın, evin ona sonuna kadar açık olmalıdır (yatacak yer göster). Ona ekmeğini ve suyunu vermelisin. Ancak o yatağı öyle rahat, öyle (dikkat et yatak) lüks yapma ki; o dostun o rahata (sert olsun) alışıp kendi hayatını kurmaktan vazgeçmesin ve tembelliğe alışıp üzerine yük olmasın. İyilik, kişiyi tembelleştirmemelidir.