Tarihsel ve sosyolojik bir analiz olan bu tespit (Marksist bir din eleştirisi tonunda), din kurumunun (kilise veya ruhban sınıfının) feodal sistemdeki asıl işlevini ifşa eder. Orta Çağ'da krallar ve soylular ("hükmedenler") gücü ellerinde tutar, köylüler ("emekçiler") ise o düzenin tüm yükünü fiziksel olarak çekerdi. Bu haksız piramidin isyanla yıkılmamasını sağlayan kilit unsur ise "dua edenler" (rahipler) idi. Ruhban sınıfı, cennet vaadiyle veya tanrısal kader inancıyla yoksulları bu sömürüye ("hiyerarşiye") boyun eğmeye ikna ederek, aslında adaletsiz sistemin en büyük ruhsal sigortası olarak görev yapıyordu.