Tasavvuf edebiyatının (Mevlâna veya Şeb-i Arus felsefesinin) dünyevi hayata, mutsuzluğa ve hüznün kökenine dair o muazzam derecede uhrevi teşhisidir. İnsan, ne kadar zengin olursa olsun, ne kadar büyük bir aşk yaşarsa yaşasın bu dünyada tam bir tatmine ("feraha") asla ulaşamaz. Yazar; bunun sebebinin dünyadaki nesnelerin yetersizliği değil, dünyanın o ilahi ("Tanrısal/Kutsal") mutlak sevgiden ("muhabbetten") kopuk, sürgün bir yer (diyar) olması olduğunu söyler. Gerçek vatanından (Tanrıdan) ayrı düşmüş bir ruhun, bu eksiklik yüzünden her zaman "kalıcı bir hüzün" taşıyacağını fısıldar.