Bu bilgece tespit, insanın en temel biyolojik ve psikolojik gereksinimlerinden biri olan duygusal yakınlığın varoluşsal önemini vurgular. Bireylerin ilişkilerine duvar örmesini ve mesafeli kalmasını yüksek bir irade veya öz denetim olarak sunmaya çalışması, aslında kendi içlerindeki incinme korkusunu gizleyen savunma mekanizmasıdır. Gerçek yakınlıktan kaçarak duygularını donduran insanlar, kaçınılmaz olarak içsel bir yalnızlığa ve ruhsal açlığa mahkum olurlar. Karşılanmayan bu sevgi ve aidiyet ihtiyaçları, zamanla zihinde ve bedende aşılması güç bunalımlara yol açar. Bu düşünce, gerçek gücün duvar örmekte değil, kırılganlığı göze alıp bağ kurabilme cesaretinde olduğunu hatırlatır.