Bu söz, felsefi düşüncenin nihai amacının her şeyi bilmek değil, bilinebilir olanın sınırlarını çizmek olduğunu vurgular. Sokrates'in tek bildiğim hiçbir şey bilmediğimdir düsturundan Kant'ın saf aklın sınırlarını belirleme çabasına uzanan bu felsefi yaklaşım, insanın anlama yetisinin hudutlarını kabul etmesini öğütler.

Psikolojik açıdan bu kabul, bireyin kendi zihinsel ve varoluşsal sınırlarıyla yüzleşerek entelektüel bir tevazu kazanmasını sağlar. Felsefe, mutlak doğrular inşa etmekten ziyade, insan zihninin nerede durması gerektiğini gösteren bir kılavuzdur. Kendi sınırlarını tanıyan insan, dogmaların esaretinden kurtulur ve gerçek bilgeliğe, yani sınırların ötesindeki bilinmeze duyulan saygıya ulaşır. Bu yönüyle düşünce, kendi acziyetini kavradığı anda en asil ve özgür seviyesine erişir.