Bu psikolojik aforizma, narsisizmin ve kibirli bir egonun insanı nasıl sağırlaştırdığını çok net bir şekilde anlatıyor. Güce tapan, kendini her şeyin merkezinde gören (güçlenmiş egolu) bir insan, fiziksel olarak başkalarını dinlese bile zihinsel olarak onları algılamaz. Karşısındakinin dertleri, fikirleri veya itirazları onun için değersizdir; o sadece kendi doğrularını onaylayan veya kendi çıkarlarına hizmet eden bir "yankı" arar. Zihni o kadar kendi mükemmelliğiyle doludur ki, etrafındaki her seste aslında sadece kendi sesini (kendi konuşmasını) duymak ister. Söz, kibrin insan iletişimini öldüren en büyük zihinsel izolasyon olduğunu vurguluyor.