Bu derin varoluşsal (ve Hegelci/diyalektik tınılı) analiz, insanın kendini ancak "ötekiyle" girdiği acı verici etkileşimler sayesinde tanıyabileceğini savunur. Kişi, hiç yara almadığı, hiç kırılmadığı, tamamen yalıtılmış ve risksiz bir hayatta yaşarsa, sadece kendi kibriyle veya kendi dar dünyasıyla (kendi yankısıyla) baş başa kalır. Gerçek ruhsal büyüme, başka bir insanın (ötekinin) hayatımıza girmesiyle, bizimle çatışmasıyla, bizi reddetmesi veya üzmesiyle (negatiflik) başlar. Alıntı, acının ve başkalarından alınan yaraların aslında bizim kendi sınırlarımızı çizmemizi ve kendimizi gerçek manada keşfetmemizi sağlayan eşsiz birer ayna olduğunu çok felsefi bir dille anlatıyor.