Bu derin empatik ve vicdani tespit, zulmün kendisinden çok, o zulüm karşısında yaşanan toplumsal duyarsızlığın yarattığı dehşeti anlatır. Bir insanın haksızlığa uğraması acı vericidir. Ancak asıl "korkunç" olan; o insanın çırpınışını, bağırışını ve ezilişini çevresindeki herkesin görmesi ama kendi rahatları bozulmasın diye hiç kimsenin ona yardım etmemesidir (yalnız bırakılmasıdır). Seyirci kalmak, kötülüğe ortak olmaktır. Bu alıntı, insanın o çaresiz anındaki mutlak yalnızlığının, insanlık onuruna ve vicdana indirilen en ağır darbe olduğunu sarsıcı bir dille yüzümüze vurur.