Bu söz, sevginin sadece romantik bir duygu olmadığını, aynı zamanda bireyin kendi benliğinden vazgeçişini başlatan varoluşsal bir dönüşüm olduğunu vurgular. Gönül vermek ve yok olmak kavramları, tasavvuftaki fena fillah makamını çağrıştırarak, aşığın kendi egosunu sevgilinin varlığında eritmesini anlatır. Gerçek sevgi, kişiyi kendi sınırlarının dışına çıkararak onu adeta ötekiyle bir kılar ve bu süreçte eski ben ortadan kaybolur.

Psikolojik ve fizyolojik açıdan ise uykusuzluk ve iştahsızlık, zihnin tamamen tek bir odağa kilitlenmesinin bedensel yansımalarıdır. Aşk, insanı biyolojik ihtiyaçlarından sıyıracak kadar güçlü bir tutkuya dönüştüğünde, ruh bedene hükmetmeye başlar. Alıntı, sevginin insanı hem ruhsal olarak yücelten hem de fiziksel olarak sarsan, akıl dışı ama bir o kadar da büyüleyici doğasını gözler önüne sermektedir.