Bu söz, tasavvufi düşüncenin ve varoluşçu felsefenin en derin katmanlarından birine dokunarak sevgiyi sadece beşeri bir duygu olmaktan çıkarıp evrensel bir kurucu ilke haline getirir. Sevgi makamı, insanın bencil arzularından arınarak diğerkamlığa ve ilahi olana ulaştığı en şerefli mertebedir. Bu felsefi bakışa göre kozmos, yaratılışın özündeki o büyük sevgi ve muhabbet arzusundan doğmuştur. Dolayısıyla sevgi, evrenin harcı ve yaşamın temel enerjisidir.

Psikolojik açıdan ise bu ifade, insanın kendisini ve ötekini anlamlandırma çabasının nihai noktasına işaret eder. İnsan ancak sevebildiği ve bu makama yükselebildiği ölçüde varlığını tamamlar, içsel boşluklarını doldurur ve kendi özüyle bütünleşir. Alıntı, bize sevginin sadece geçici bir his değil, var olmanın ve hayatta kalmanın yegane sebebi olduğunu felsefi bir estetikle hatırlatır.