Bu edebi söz (genellikle trajedi ve kara mizah eserlerinde rastlanır), hayatta her şeyin kusursuz ve sorunsuz ilerlemesinin aslında doğanın veya kaderin normal akışına aykırı olduğunu anlatır. İnsan, hayatın inişli çıkışlı doğasına o kadar alışıktır ki, hiçbir pürüz çıkmadığında "fırtına öncesi sessizlik" hissine kapılır. Büyük bir yıkımın veya hayal kırıklığının hemen öncesinde yaşanan o sahte ve tehlikeli kusursuzluğa dair bir uyanış anıdır.