Anadolu irfanının ve hayat tecrübesinin, "fazla saflığa ve gereksiz iyimserliğe (Pollyannacılığa)" karşı çıkardığı o mizahi ama çok acı faturadır. Hayattaki herkesi kendisi gibi melek sanan, tanıdığı herkese anında güvenip bütün sırrını ve sevgisini veren ("penceresini açan") insanların eninde sonunda dolandırılacağını, ihanete uğrayacağını veya suiistimal edileceğini ("camının çerçevesinin indirileceğini") çok argovari ve haklı bir dille söyler. Sınır çizmeyi (mesafeyi) bilmeyen bir iyiliğin, aslında insanın kendisine yaptığı en büyük "ahmaklık" olduğunu hatırlatır.