Arthur Schopenhauer veya Molière (Mizantrop) tarzı, yaşlanmanın ve tecrübenin getirdiği o kaçınılmaz "insanlardan iğrenme" (mizantropi) halini anlatan son derece isabetli ve pesimist bir aforizmadır. Gençlikte insan saf ve umut doludur, herkesi iyi sanır. Ancak kişi zeki, ahlaklı ve derin ("değerli") biriyse; 40 yaşına kadar insanların ne kadar bencil, nankör, ikiyüzlü ve yozlaşmış olduğuna defalarca şahit olur. Bu ihanetler ve aptallıklar o dürüst insanda haklı bir tiksinti (nefret) yaratır. Yazar, orta yaştaki o kalabalıktan kaçma isteğinin bir hastalık değil, zekânın ve dürüstlüğün ("değerli olmanın") doğal bir sonucu olduğunu belirtir.