Bu derin itiraf, insanın kendi iç dünyası ile bunu ifade etme yetisi arasındaki o boğucu kopukluğu anlatıyor. Ruhun derinliklerinde biriken devasa düşünceler, yoğun hisler ve büyük anlamlar, sözcüklere dökülmeye çalışıldığında çoğu zaman cılız kalır. Kelimeler, insanın içsel evrenini tam olarak yansıtmada yetersiz bir araçtır. Yazar, bu durumu "bütün dünyanın içinde durması ama bir türlü anlatılamaması" olarak betimleyerek, anlaşılma arzusuyla sessizliğe mahkûm olma arasındaki o trajik sıkışmışlığı mükemmel bir şekilde ifade ediyor. Bu söz, insanın varoluşsal yalnızlığının ve iletişim çaresizliğinin ortak bir feryadıdır.