Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü. Bu entelektüel ve felsefi dram, bilginin artmasının insanı otomatik olarak mutlu etmeyeceğini, aksine varoluşsal sancıları ve huzursuzlukları daha da büyütebileceğini açıklar. Kitaplar zihni aydınlatır, dünyayı ve insanı tanıtır; ancak bu farkındalık, dünyadaki adaletsizlikleri, geçiciliği ve insanın çaresizliğini daha net görmemizi sağlar. Gerçek huzur, sadece teorik bilgi yutmakla değil, zihnin edindiği bu bilgileri ruhsal bir kabullenişle harmanlayabilmesiyle mümkündür. Bilginin getirdiği o asil ve ağır yükü yansıtır.