Immanuel Kant'ın ünlü mezar taşı yazıtından esinlenen bu bilgece söz, insan aklını ve vicdanını büyüleyen iki büyük varoluşsal kutbu felsefi bir hayranlıkla ortaya koyar. Dış dünyada uzanan yıldızlı kainatın sonsuzluğu, insana kendi cüceliğini ve evrenin muazzam düzenini hatırlatırken; iç dünyasındaki vicdanın sesi, ona ahlaki sorumluluğunu ve manevi büyüklüğünü gösterir. Birey, bu iki kutup arasında kendi yerini bulmaya çalışır. Bu felsefi tespit, insanın hem fiziksel evrenin bir parçası olduğunu hem de ahlaki iradesiyle evreni aşan manevi bir derinliğe sahip olduğunu çarpıcı bir biçimde vurgular.