Bu derin psikolojik tespit, insanın ruhsal olgunluğunun zirvesini tarif ediyor. Hayatın getirdiği travmalar, kayıplar ve acılar karşısında insanın ilk içgüdüsü her zaman o durumdan kaçmak, kendini uyuşturmak veya suçu başkasına atmaktır. Ne zaman ki bir insan kaçmayı bırakıp acısıyla yüzleşme cesaretini gösterir ve o karanlık duyguyu tek başına omuzlamayı öğrenirse, ruhsal evriminin en zor aşamasını tamamlamış olur. Acıyı sindirebilmek, korkuya ve yalnızlığa boyun eğmemek, bilgelik yolundaki en büyük sınavdır. Bu söz, kendi acısıyla barışmayı başaran bir ruhun artık dış dünyadaki hiçbir zorluktan korkmayacağını anlatıyor.