İnsanın kendi kötülüğünü rasyonelleştirme (mantığa bürüme) yeteneğini anlatan inanılmaz derin bir psikolojik tespittir. Hiç kimse sabah uyanıp "ben bugün kötü bir insan olacağım" demez. Bir insan rüşvet alırken "sistem böyle" der, birini aldatırken "bana ilgi göstermedi" der, birine haksızlık yaparken "o da bunu hak etmişti" der. Kötülük yapmak bedene rahatsızlık (suçluluk) verir. Bu yüzden zihin, o iğrenç suçu işleyebilmek için kendini kurban veya haklı gösterecek o yalanı (sebebi) mutlaka icat eder. Yazar, vicdanın nasıl kolayca susturulabilen, sahtekâr bir mahkeme olduğunu hüzünle yüzümüze vurur.