Bu söz, iyiliğin sadece bireysel ve aktif bir eylem değil, aynı zamanda etrafa yayılan güçlü bir ahlaki atmosfer olduğunu savunur. Gerçek erdem, kişinin sadece kendi elleriyle iyi şeyler yapmasıyla sınırlı kalmaz; onun varlığı, duruşu ve karakteri çevresindekiler üzerinde öyle bir saygı ve otokontrol uyandırır ki, kötülük onun ikliminde kendine yer bulamaz.

Psikolojik açıdan bu durum, yüksek bir vicdani enerjinin ve dürüstlüğün yarattığı caydırıcı güçtür. İnsanın duruşuyla kötülüğe sessiz bir set çekmesi, çevresindekileri farkında olmadan kendi vicdanlarıyla yüzleştirmesidir. Felsefi boyutta ise iyilik, pasif bir eylemsizlik değil; kötülüğü kendi çekim alanında eriten, onu eyleme geçmekten alıkoyan asil bir varoluş biçimidir. İyilik, bir kalkan gibi çevresini sarar ve kötülüğün cesaretini kırar.