(Halil Cibran'ın eserlerini çağrıştıran bu söz), ikili ilişkilerde tahammülün ve bütünü görmenin önemini anlatır. İnsanlar kusursuz değildir; bir erkeğin (veya herhangi bir partnerin), karşısındakinin ufak tefek hatalarına, huysuzluklarına veya insani zaaflarına (küçük kusurlar) takılıp sürekli eleştirmesi ve ilişkiyi koparması, o kadının ruhundaki devasa sevgiyi, fedakarlığı ve sadakati (büyük erdemleri) keşfetmesine engel olur. Kusuru affetmeyen, mükemmeli de göremez.