
Hiçbir değerli insan yoktur ki, kırk yaşından sonra biraz olsun insanlardan nefret etmeye başlamasın.

Hiçbir değerli insan yoktur ki, kırk yaşından sonra biraz olsun insanlardan nefret etmeye başlamasın.
(Arthur Schopenhauer'in, insan doğasının o ikiyüzlülüğünü yaşlandıkça anlayan çok karanlık, mizantropik (insan sevmeyen) aforizmasıdır). Gerçek aydınlanmanın aslında büyük bir hayal kırıklığı olduğunu iddia eder. İnsan gençken dünyayı ve insanları sever, onlara güvenir (değerli insan). Ancak yaş ilerledikçe (kırk yaşından sonra); o insanların yalanlarını, ihanetlerini, bencilliklerini, menfaatleri uğruna nasıl anında sattıklarını gördükçe, o saflık yerini büyük bir (insanlardan nefret etmeye) iğrenmeye ve geri dönülmez bir tiksintiye bırakır. Yaşlanmak, insanlardan iğrenme sanatıdır.

Hemen şimdi düşünürler konulu bilgi yarışmasına katılın!
Bilgi Yarışmasına Git