Arthur Schopenhauer (veya Nietzsche) tarzında elitist, felsefi ve sanatsal bir ukalalıktır (veya bilgeliktir). Toplum genellikle çok satan kitapların, milyonların dinlediği şarkıların veya popüler siyasetçilerin (herkes tarafından anlaşılanların) en iyisi olduğunu sanır. Oysa yazar, insan yığınlarının ("herkesin") ortalama veya düşük bir zekâ seviyesine sahip olduğunu; bu yüzden onlara hitap edebilmek (popüler olmak) için düşüncenin içinin boşaltılması, basitleştirilmesi ve "sıradanlaştırılması" gerektiğini savunur. Gerçekten derin, dahi veya avangart bir fikrin, çoğunluk tarafından alkışlanmasının imkânsız olduğunu söyleyen bir kibir ve gerçeklik sentezidir.