Modernizmin o hastalıklı "Kimseye ihtiyacım yok, tek başıma özgürüm ve güçlüyüm" (hiper-bireycilik) yalanını çürüten çok haklı ve psikolojik (sosyal) bir tespittir. İnsanlar izole olmayı, yalnız yaşamayı ("bağsızlığı") mutlak bir huzur/mutluluk sanırlar. Oysa yazar; insanın doğası gereği sosyal/sürü bir varlık olduğunu; asıl gerçek mutluluğun, o ıssız (yapayalnız) kalmakta değil, hayatını zehirleyen o "yanlış/toksik" insanları atıp, seni gerçekten seven, besleyen ve şefkat gösteren o az sayıdaki insanla "doğru (sağlam) bağlar" kurmakta yattığını fısıldayan şifalı bir kuraldır.