(Bir Rus edebiyatı veya trajedi repliğini andırır). İnsanların dışarıya verdikleri imaj ile iç dünyaları arasındaki o büyük çelişkiyi tasvir eder. Toplum içinde her zaman en çok gülen, espriler yapan, etrafa neşe saçan insanlar; çoğu zaman o "gülümsemeyi" bir maske olarak kullanırlar. Çünkü içlerindeki yalnızlık, travma ve kapanmayan yara (keskin bir acı) o kadar derindir ki, çıldırmamak veya o acıyı başkalarına hissettirmemek için kahkahaların arkasına saklanırlar. En çok gülenler, en çok kanayanlardır.