Bu felsefi ve bilimsel vizyon, gelişimin ve devrimin her zaman "anormal" olanla başladığını savunuyor. Toplumlar, bilim veya sanat, genellikle mevcut kuralları ve "normal" olarak kabul edilen düzeni koruyarak varlıklarını sürdürürler. Ancak sıradanlığın içinde kalarak yeni bir şey icat etmek, çığır açan bir eser yaratmak veya toplumu bir üst seviyeye taşımak imkânsızdır. İlerleme, her zaman kuralları yıkan, alışılmışın dışına çıkan ve delilikle dahilik arasındaki o ince çizgide yürüyen insanların (sapanların) eseridir. Bu söz, sıradanlığın güvenli ama kısıtlayıcı olduğunu, asıl sıçramaların aykırılıktan doğduğunu vurguluyor.