Tasavvufi (veya Mevlana/Şems çizgisinde) bir bilgelik olan bu söz, insanın şekilciliğe olan takıntısını eleştirir. İnsanlar genellikle dinin kurallarına şeklen uymayı (ritüelleri), giyimi, unvanları veya dış görünüşü (kabuğu) her şey sanırlar. Oysa asıl önemli olan, niyet, ahlak, dürüstlük ve kalbin temizliğidir (özdür). İçi çürümüş bir meyvenin kabuğunun ne kadar parlak olduğunun hiçbir önemi yoktur. Yazar, sadece gösterişle, şekille ve vitrinle uğraşıp meselenin ruhunu (anlamını) unutan insanların aslında kendilerini büyük bir yanılsamanın (aldanışın) içine hapsettiklerini anlatıyor.