Bu eski dille yazılmış beyit, insanın dünyadaki dertlere, kederlere ve zorluklara sabretmesi (derd ü gam-ı dünyayı çekmesi) sonucunda ruhen olgunlaşıp feyiz (peyz/feyz) alacağını; tıpkı bir tekkede inançla, sabırla ve sadakatle hizmet edip bekleyen dervişin, sonunda o sabrının ödülüne (çorbaya/nimete) mutlaka ulaşacağını edebi bir dille ifade eder. Sabır ve mükafat ilişkisinin klasik bir anlatımıdır.