(Edip Cansever veya Turgut Uyar tarzı İkinci Yeni şiirinin çok ikonik, sürrealist bir aşk/armağan mısrasıdır). İnsanın sevdiği kişiye, dünyevi (altın, ev, araba) ve daha önce başkaları tarafından dokunulmuş, kirletilmiş sıradan şeyler vermek yerine; tamamen saf, tertemiz, ucu bucağı olmayan, sonsuz özgürlüğü temsil eden ve sadece ona özel olan (kullanılmamış bir gök) imkansız ve mucizevi bir evreni hediye etme arzusudur. Maddiyata değil, ruhsal bir sonsuzluğa (gökyüzüne) duyulan aşktır.