Aşkın (veya sevginin) karşı tarafın güzelliğiyle değil, seven kişinin kendi içsel kapasitesiyle ilgili olduğunu anlatan muazzam bir psikolojik metafordur. Karşınızdaki insan evrenin en kusursuz, en derin veya en harika insanı (büyüğünü) olabilir. Ancak sizin kendi ruhunuz dar, karakteriniz zayıf, bencilliğiniz büyükse (yüreğiniz küçükse); o devasa ve saf sevgiyi anlayamazsınız, o aşka layık olamazsınız ve eninde sonunda o ağırlığın (taşıyamazsın) altında ezilip ilişkiyi mahvedersiniz. Aşkın çapı, kalbin çapı kadardır.