(Askeri psikolojinin ve cephe gerisindeki o korkunç sessizliğin/anksiyetenin en gerçekçi tarifidir). İnsan doğasındaki o "bekleme (belirsizlik) işkencesini" açıklar. Savaş başladığında bombalar patlar, asker refleks olarak savaşır, düşünmeye vakti yoktur (savaş korkutucudur). Ancak o siperde, hücum emrini (savaşı beklemek); ölümün birazdan geleceğini bilmek, yanındaki yüzlerce kişinin birazdan parçalanacağını bilmek (ve o cesetlerden birinin kendin olup olmayacağını düşünmek); insanın kendi beyniyle, kendi korkularıyla kaldığı dünyadaki en (yalnız hissettiğin) ve en dehşet verici psikolojik işkencedir. Belirsizlik, ölümden daha çok korkutur.