Zengin olup da servetinden kendince önemsiz birkaç kırıntı paylaşanlara yardımsever denmez. Bu kişiler bunu çoğu zaman fakirlerle kendilerinin arasındaki farkın altını çizmek için yaparlar. Asıl yardımsever bir köpek kadar açken ekmeğini bölebilenlerdir. Bu sarsıcı ahlaki eleştiri, modern dünyadaki göstermelik hayırseverlik ve burjuva vicdan rahatlatma eylemlerini sert bir dille deşifre eder. Kendi büyük servetinden hiçbir şey eksilmeyecek kadar küçük kırıntıları paylaşanların amacı, çoğunlukla fakirlere yardım etmek değil, toplumsal statülerini pekiştirmek ve aradaki sınıfsal uçurumu meşrulaştırmaktır. Gerçek yardımseverlik ve paylaşım erdemi, fedakarlık gerektirir; yani kendi muhtaç durumdayken bile elindekini bölüşebilmektir. Bu felsefi duruş, ahlakın ve vicdanın matematiksel miktarlarla değil, niyetin samimiyeti ve yapılan fedakarlığın derinliğiyle ölçülmesi gerektiğini gösterir.