Siyaset biliminin (ve Türkiye'deki seçmen davranışının) o en ironik, en paradoksal ve şaşmaz sosyolojik okumasıdır. Sol ideoloji; teoride işçi haklarını, eşitliği ve devrimi savunduğu için her zaman "halk için, halkın yanında" olduğunu iddia eder (elitist/teorik kalır). Oysa yazar; Sağ ideolojinin (veya muhafazakârlığın) büyük teoriler kurmasa bile; camisiyle, kahvehanesiyle, arabeskiyle ve taşra kültürüyle zaten organik olarak o "halkın (çoğunluğun) ta kendisi" olduğunu söyler. Solun neden sürekli "halkçı" olup seçim kaybettiğini, sağın ise neden teorisiz olup hep iktidar olduğunu açıklayan kusursuz bir denklemdir.