Bu felsefi söz, sonsuzluğun aslında doğrusal ve bitmeyen bir zaman dilimi olarak algılanmaması gerektiğini savunur. Zaman akıp giderken, insanın evrenle, gerçek sevgiyle veya derin bir aydınlanmayla kurduğu, zaman algısının tamamen durduğu o eşsiz anlar aslında "sonsuzluğun" ta kendisidir. Sonsuzluk, kronolojik bir uzunluk değil, zamanın dışına çıkılabilen o derin, kısa ve zamansız idrak anlarıdır.