Bu atasözü, aşırı şüpheci ve güvensiz bir bakış açısıyla ticaret ahlakına dair ironik bir eleştiri sunar. Eğer bir satıcının öve öve bitiremediği mal gerçekten kusursuz ve paha biçilemez derecede değerli olsaydı, onu satmak yerine kendi ihtiyacı için kullanırdı. Satılan her malın mutlaka bir eksikliği, ticari bir amacı veya gözden çıkarılma sebebi olduğu düşüncesine dayanarak, söylenenlere körü körüne inanmamayı öğütler.