Bu söz, bir şeyin işlevini yitirdiğinde aslında var olmadığını çok edebi ve mecazi bir dille ifade eder. Yatağından su akmayan bir nehir, nehir olma vasfını; adaleti ve düzeni sağlayamayan bir hükümet, yönetim olma gücünü kaybeder. Benzer şekilde, kocasız bir kadının o dönemin toplumsal algısına göre yalnızlık ve himayesizlik çektiğine atıfta bulunulur. Özünde, her varlığın ancak kendi temel işlevini yerine getirdiğinde bir anlam taşıdığını vurgulayan felsefi bir bakış açısıdır.