Bu söz, samimiyetsiz duyguların her zaman abartılı eylemlerle örtülmeye çalışıldığını çok keskin bir dille anlatır. Gerçekten derin bir acı çeken insan genellikle sessizleşir, acısını içine gömer ve gösterişten uzak yaşar. Ancak içinde o acıyı hissetmediği halde bunu kanıtlamak zorunda hisseden kişi, inandırıcılığını sağlamak için olabildiğince gürültülü, teatral ve dikkat çekici bir "yas" sergiler. Riyakarlığın ve yapay duyguların mükemmel bir özetidir.