Bu söz, cehalet kavramına dair genel algıyı sarsarak felsefi ve etik bir derinlik sunar. Toplumda cehalet genellikle bilgi ya da zeka noksanlığı olarak görülür; oysa bu alıntı, asıl eksikliğin bilişsel değil, ahlaki olduğunu savunur. Kurnazlık, aklın vicdandan bağımsızlaşarak sadece bencilce çıkarlara hizmet etmesidir. Cahil olarak nitelendirilen kişi, kendi menfaatlerini koruma ve manipülasyon konusunda son derece kıvrak bir zekaya sahip olabilir.

Psikolojik açıdan bu durum, empati yoksunluğu ve karakter erozyonudur. Ahlakla taçlandırılmamış bir akıl, toplumsal yaşamı tehdit eden tehlikeli bir silaha dönüşür. Dolayısıyla insanı erdemli ve bilge kılan şey ham zeka kapasitesi değil, o zekayı yönlendiren ahlaki pusuladır. Gerçek cehalet, bilgelikten uzak bir kurnazlıkla sadece kendini düşünmek, vicdanın sesini ise tamamen kısmaktır.