Bu söz, insan psikolojisinin ve iyileşme sürecinin temel bir dinamiğini çarpıcı bir metaforla ifade eder. Fiziksel bir yaranın mikrobunu temizlemek için bazen daha da açılması gerektiği gibi, ruhsal ve duygusal yaralar da ancak yüzleşilerek, kökenleri ve etkileri derinlemesine incelenerek gerçek anlamda iyileşebilir. Bastırılan, göz ardı edilen acılar, bilinçaltında varlığını sürdürerek kişiyi sürekli etkiler. Bu "deşme" eylemi, acı verici olsa da, travmalarla, pişmanlıklarla veya çözülmemiş sorunlarla cesurca yüzleşmeyi, onları adlandırmayı ve anlamlandırmayı gerektirir.

Gerçek iyileşme, acının üzerini örtmek yerine, onunla yüzleşip onu dönüştürmekten geçer. Bu süreç, kişinin kendi iç dünyasına dürüst bir yolculuk yapmasını, geçmişin yüklerinden arınmasını ve böylece daha sağlam, daha bilinçli bir benlik inşa etmesini sağlar. Kısacası, derinlemesine bir iyileşme, her zaman bir miktar rahatsız edici bir yüzleşmeyi barındırır.