Bu söz, yaşam ile ölüm arasındaki psikolojik ve varoluşsal dengeyi ifade eder. Hayat huzurlu, mutlu ve anlamlı olduğunda, insan bu güzellikleri kaybetmek istemez ve ölüm düşüncesi ona daha ürkütücü gelir. Öte yandan, ölümün kaçınılmaz bir son olduğu gerçeği, insanın hayata tutunmasını ve yaşadığı her anın kıymetini bilerek huzur bulmasını sağlayan itici bir güçtür.