Dibin (ve büyük travmaların) insanın kimliğinde yarattığı o geri dönülmez yıkım/yeniden doğuş döngüsünü anlatan psikolojik bir gerçektir. İnsanlar iflasla, ihanetle veya ölümle karşılaşıp o sert zemine (yere) çakıldıklarında; sahip oldukları tüm o kibir, sahte dostluklar ve masumiyet paramparça olur. O enkazın altından ayağa kalkan (kendine gelen) kişi; artık o eski neşeli, saf veya affedici adam değildir. O kişi; duvarları kalınlaşmış, acıyı tatmış ve dünyaya çok daha soğuk/acımasız (veya bilgece) bakan yepyeni (başka) bir varlığa dönüşmüştür. Acının, kimlik üzerindeki evrimini anlatır.