Epikür veya Stoacı düşünceden beslenen bu evrensel aforizma, gerçek zenginliğin maddiyatla değil, manevi bir doygunlukla ilgili olduğunu vurguluyor. Modern kapitalist sistem, zenginliği sürekli bir şeyler satın alma ve biriktirme eylemi olarak tanımlarken; yazar, asıl zenginliğin arzuları dizginleyebilmekte yattığını savunur. İhtiyaçları sınırsız olan bir insan, dünyanın tüm hazinelerine sahip olsa da her zaman yoksul ve tatminsizdir. Buna karşılık, elindekilerle yetinmeyi bilen ve dış dünyaya daha az bağımlı olan kişi, özgürdür. Bu söz, doyumsuz bir sahip olma hırsından kurtulup sadeleşmenin, insanı asıl refaha ulaştıracağını bilgelikle öğütlüyor.