Bu söz, inancın şekilsel ve yüzeysel boyutundan sıyrılarak özüne, yani zihinsel ve ahlaki derinliğine odaklanması gerektiğini savunan güçlü bir felsefi duruşu temsil eder. Yazar, kutsallığı nesneler veya fiziksel kalıntılar üzerinden fetişleştirmek yerine, inancın asıl mirasının düşünmek, sorgulamak ve anlamlandırmak olduğunu vurgular.

Burada maddi ve biçimsel olanın geçiciliğine işaret edilirken; akıl ve akletmek kavramlarıyla insanın iradesine ve bilişsel sorumluluğuna atıfta bulunulur. Psikolojik açıdan insan, soyut olanı kavramaktansa somut nesnelere tutunmayı daha kolay bulur; ancak bu alıntı, kişiyi bu konfor alanından çıkararak aktif bir zihinsel çabaya davet eder. Nihayetinde bu düşünce, taklidi değil tahkiki, yani körü körüne inanmayı değil, bilerek ve idrak ederek yaşamayı öğütleyen entelektüel bir uyanış çağrısıdır.