Bu söz, İslâm ümmetinin zamanla temel hakikatlerden uzaklaşarak, ikincil anlatılara, rivayetlere, hatta bazen hurafelere gömülmesini eleştiren derin bir tespittir. "Hikâyeler içinde boğulmak", bir toplumun özüne odaklanmak yerine, geçmişten gelen abartılı veya doğruluğu şüpheli anlatılarla, yüzeysel yorumlarla meşgul olup, asıl mesajı gözden kaçırması durumunu ifade eder.

Alıntı, hakikatin bu tür efsaneler ve destanlar içinde kaybolduğunu, adeta görünmez hale geldiğini vurgular. Bu durum, bireylerin ve toplumun eleştirel düşünme yeteneğini yitirerek, ana kaynaklara dönmek yerine kulaktan dolma bilgilere veya popüler anlatılara itibar etmesiyle ortaya çıkar. Söz, dini ve kültürel mirasın zamanla nasıl yozlaşabileceğine, özünden uzaklaşarak şekilci ve dogmatik bir yapıya bürünebileceğine dair güçlü bir uyarı niteliğindedir.