Aşk acısının toplum tarafından küçümsenmesine karşı geliştirilmiş empatik ve psikolojik bir savunmadır. İnsanlar, kariyer veya sağlık gibi "mantıklı" konularda kriz yaşadığında saygı görürken, bir aşk yüzünden (veya terk edilme nedeniyle) ağlayıp depresyona girdiklerinde genellikle "büyütme, geçer, zayıflık yapma" diyerek küçümsenirler. Oysa yazar, beynin kimyasını altüst eden, insanın tüm güvenini yıkan "aşk probleminin" varoluşsal bir yıkım (gerçek bir acı) olduğunu söyler. Kimsenin duygusal çöküşünden dolayı zayıf veya yetersiz hissedip ("utanmaması") gerektiğini, bunun en temel insani kırılganlık olduğunu şefkatle hatırlatır.