Anlaşılmamanın ve içe atılmış acıların çok derin, şiirsel bir ifadesidir. İnsanlar bazen o kadar çok haksızlığa uğrar, o kadar çok acı çekerler ki; avaz avaz bağırmak, isyan etmek (feryat) isterler. Ancak karşılarında onları duyacak, anlayacak kimse olmadığını anladıklarında (sessizliğe) bürünürler. O feryatlar dışarı çıkamaz, insanın kendi içine, kendi duvarlarına çarparak (sessizlikte kırılan) ruhunu paramparça eder. En sağır edici çığlıklar, hiç duyulmayanlardır.